Metody terapeutyczne

PNF (Prioprioceptive Neuromuscular Facilitation)

– proprioreceptywna nerwowo – mięśniowa facylitacja. Metoda PNF jest powszechnie uznawaną metodą terapeutyczną na całym świecie. Twórcami metody byli fizjoterapeutka Maggie Knott oraz fizjolog dr Herman Kabat. Główne założenie terapii to facylitacja (torowanie, ułatwianie) ruchów stymulująca w odpowiedni sposób układ nerwowo – mięśniowy. Aby tego dokonać wykorzystuje się bodźce: eksteroreceptywne (przez skórę ,oczy, słuch) jak i proprioreceptywna (przez układ ruchu). Terapeuta wykorzystuje szereg stymulacji np. dotykową przez kontakt manualny na skórze pacjenta, wizualną przez kontakt wzrokowy, werbalną, gdy krótko i rzeczowo opisuje ruch jaki zaraz będzie wykonywał. Pobudzanie proprioreceptorów, które znajdują się w mięśniach, ścięgnach, w torebkach stawowych, następuję poprzez rozciągnięcie („stretch”) grupy mięśni, co daje również odpowiedni ruch w stawie i napięcie struktur miękkich.

Terapia manualna

zajmuje się ręcznym badaniem i leczeniem zaburzeń czynności układu ruchu oraz określeniem przyczyn, które do nich doprowadziły. Obejmuje stawy (np. ograniczenie ruchomości), mięśnie (miogelozy), więzadła (niewydolność), a także złożone wzorce ruchowe, czyli stereotypy wykonywanych przez człowieka codziennych ruchów (oddechowych, postawy, poruszania się), jak również profilaktykę dolegliwości ze strony układu ruchu. Narzędziem badania jest wzrok, palpacja (wyspecjalizowane w latach praktyki terapeuty czucie powierzchowne i głębokie) oraz wykonywanie specyficznych ruchów biernych w ramach technik terapeutycznych.

Metoda McKenziego

Metoda McKenzie jest to oparta na dowodach naukowych metoda biomechanicznego badania i leczenia zaburzeń mechaniki kręgosłupa, oraz zespołów bólowych, schorzeń stawów obwodowych i kończyn, spowodowanych zaburzeniem mechaniki. Metoda McKenziego jest metodą fizjoterapeutyczną. Jednym z częstszych wskazań do stosowania metody McKenziego jest dyskopatia (zarówno w stanie ostrym jak i przewlekłym) - zespół derangement w/g McKenziego. Metoda sprawdza się także w innych zaburzeniach mechaniki - zespół dysfunkcyjny i posturalny w/g McKenziego.

Terapia manualna N.A.P.

Neuromuscular (Arthro)skelettal Plasticity (Nerwowo mięśniowa i stawowo szkieletowa plastyczność). N.A.P. łączy koncepcję tradycyjnej terapii manualnej, zajmującej się biomechaniką stawów i neurodynamiką tkanek z neurofizjologiczną wiedzą. więcej »

Fizykoterapia

• Elektroterapia więcej » to dział fizykoterapii, który wykorzystuje do terapii prądy stałe lub zmienne. « zwiń
• Laseroterapia więcej » jest to jeden z nowszych działów fizykoterapii. Słowo laser jest skrótem angielskiego terminu light amplification by stimulated emission of radiation co oznacza: wzmocnienie światła przez stymulowaną emisję promieniowania. Laser pobudza przemianę materii, działa przeciwbólowo, wspomaga wzrost i regenerację komórek. « zwiń
• Ultradźwięki więcej » podczas zabiegu wykorzystuje się drgania mechaniczne o częstotliwości 800-24000 kHz. Zjawiska występujące w tkankach ludzkich poddanych działaniu ultradźwięków są bardzo różne w zależności od miejsca ich stosowania. Dużą "dźwiękochłonność" wykazuje tkanka nerwowa, mniejszą mięśniowa, a najmniejszą z racji swojej zwartej struktury tkanka tłuszczowa. Podstawowym efektem działania ultradźwięków na tkanki jest działanie mechaniczne zwane "mikromasażem", a spowodowane jest wahaniem ciśnień w przebiegu fali dźwiękowej. Również bardzo ważną składową ich działania jest wpływ na biochemię tkanek, prowadzący do ich lepszego utleniania. « zwiń
• Sollux więcej » jest źródłem promieniowania cieplnego-podczerwonego i świetlnego. Zabieg ma na celu ogrzewanie pewnych partii ciała w celu rozluźnienia naczyń krwionośnych i zlikwidowania stanów zapalnych. Stosujemy ją w chorobach reumatycznych, zwyrodnieniowych stawów, w stanach pourazowych, nerwobólach, zespołach bólowych kręgosłupa, porażeniach wiotkich. « zwiń
• Krioterapia miejscowa więcej » Krioterapia miejscowa polega na poddaniu określonej okolicy ciała działaniu niskiej temperatury. Dzięki krioterapii obniża się temperaturę skóry i tkanki podskórnej w miejscu zabiegu o kilka stopni. W trakcie zabiegu organizm broni się przed zimnem silnym skurczem naczyń krwionośnych, co wywołuje spowolnienie procesów metabolicznych. Po zakończeniu zabiegu reakcja organizmu jest odwrotna. Powrót ciepłoty skóry następuje po 15 minutach a jej plateau, tj. 35ºC utrzymuje się niemal 90-180 minut. Rozszerzenie naczyń krwionośnych może osiągnąć czterokrotnie większą wartość niż przed zabiegiem i utrzymywać się przez kilka godzin. Pociąga to za sobą znaczny wzrost ukrwienia narządów wewnętrznych. Kilkugodzinne przekrwienie w obrębie tkanek sprzyja nie tylko lepszej przemianie materii, ale i eliminacji nagromadzonych tam szkodliwych produktów przemiany materii. « zwiń